หน่วยที่ 1 นาฏศิลป์และการละครกับชีวิตมนุษย์
การแสดงความคิดเห็นในการอนุรักษ์นาฏศิลป์และการละครกับชีวิตมนุษย์นั้นจะต้องอธิบายความสำคัญและบทบาทของนาฏศิลป์และการละครในชีวิตประจำวัน พร้อมทั้งนำเสนอแนวคิดจากเนื้อเรื่องของการแสดงที่สามารถนำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวัน
หน่วยที่ 2 ภาษาท่าทางนาฏศิลป์ไทย
0/1
หน่วยที 3 รำวงมาตรฐาน
รำวงมาตรฐาน เป็นการแสดงที่มีวิวัฒนาการมาจาก “ รำโทน “ เป็นการรำและร้องของชาวบ้าน ซึ่งจะมีผู้รำทั้งชาย และหญิง รำกันเป็นคู่ ๆ รอบ ครกตำข้าวที่วางคว่ำไว้ หรือไม่ก็รำกันเป็นวงกลม โดยมีโทนเป็นเครื่องดนตรีประกอบจังหวะ ลักษณะการรำ และร้องเป็นไปตามความถนัด ไม่มีแบบแผนกำหนดไว้ คงเป็นการรำ และร้องง่าย ๆ มุ่งเน้นที่ความสนุกสนานรื่นเริงเป็นสำคัญ
ต่อมาเมื่อปีพ.ศ. ๒๔๘๗ ในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรี รับบาลตระหนักถึงความสำคัญของการละเล่นรื่นเริงประจำชาติ และเห็นว่าคนไทยนิยมเล่นรำโทนกันอย่างแพร่หลาย ถ้าปรับปรุงการเล่นรำโทนให้เป็นระเบียบทั้งเพลงร้องลีลาท่ารำ และการแต่งกาย ทำให้การเล่นรำโทนเป็นที่น่านิยมมากยิ่งขึ้น จึงได้มอบหมายให้กรมศิลปากรปรับปรุงรำโทนเสียใหม่ให้เป็นมาตรฐาน มีการแต่งเนื้อร้อง ทำนองเพลงและนำท่ารำจากแม่บทมากำหนดเป็นท่ารำเฉพาะแต่ละเพลงอย่างเป็นแบบแผน
0/2
หน่วยที่ 4 ละครที่ใช้ท่ารำ
หน่วยที่ 5 ละครที่ไม่ใช้ท่ารำ
หน่วยที่ 6 การแต่งกายทางนาฏศิลป์ไทย
ออกแบบและสร้างสรรค์เครื่องแต่งกายเพื่อแสดงนาฏศิลป์และละครที่มาจากวัฒนธรรมต่างๆ ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของการจัดการแสดง
หน่วยที่ 7 นาฏศิลป์สากล
หน่วยที่ 8 การจัดการแสดงละคร
